Come fly away....

Ik ben gek op vliegen, en ik heb dit prachtige avontuur alweer acht keer mogen beleven.

Dit was vanwege een wereldreis die ik samen met mijn vriend heb gemaakt, en voordat je weer voet op Nederlandse bodem zet, moet je dus minstens acht keer in een vliegtuig stappen. Tsja, zo groot is de wereld dan ook wel weer, ook al voelt dat soms anders.


De allereerste vlucht was richting Hong Kong, en het moment dat ik op Schiphol achter een hele rij Chinese schoolkinderen ging staan, begon het meteen te kriebelen.

Vliegen is en blijft iets onnatuurlijks.. het kán eigenlijk gewoon niet. Maar met alle technologie van vandaag de dag kunnen wij ons gewoon mee laten nemen in een ding op een stel wielen die ons even naar, om een voorbeeld te geven, Australië brengt.
De andere kant van de wereld! Ongelooflijk! Wel met een paar tussenstops en af en toe moet er wat kerosine in, maar goed....

De meest bijzondere vlucht was dus wel richting Hong Kong, want het was de eerste keer dat ik daadwerkelijk ín een vliegtuig zat. Het opstijgen was helemaal geweldig, maar dit euforische gevoel ebde een beetje weg toen we door een dikke laag mist vlogen, recht over Afghanistan en later ook nog eens over de besneeuwde bergtoppen van Tibet. Althans, dat zagen we op het schermpje boven ons, veel zagen we er niet van.
Later werd ik weer enthousiast, want toen we eenmaal over Indonesië vlogen was de mist opgetrokken en zag ik ver beneden me een aantal lichtjes, afkomstig van (waarschijnlijke) vuurtjes en andere cerimoniële toestanden. Mijn fantasie sloeg gelijk op hol; wie weet dansten daar wel ergens een paar Indo's, verre achterneven of nichten, helemaal in de ban van datgene wat ze vierden.
Geweldig!
Na een aantal onweersbuien waar mijn hart zeker sneller van ging kloppen, kwamen we dan eindelijk via een enorme omweg op de plek van bestemming; Sydney!

Ik was KLM en Air New Zealand op dat moment erg dankbaar, en de gedachte dat het voor de stewardessen en piloten zeer waarschijnlijk gewoon een routine-klus was, maakte het erg bizar.

Een van de laatste vluchten was richting Fiji, en deze was zeer aangenaam. Iedereen was in vakantiestemming en men droeg topjes, korte broeken en Hawaï-shirts. Helemaal goed!
Mijn vriend en ik kwamen dan wel aan in een tropische storm, maar het gevoel om in die heerlijke, kleffe en vochtige tropische lucht te stappen was het einde!! Zeker nadat we een koel en regenachtig Nieuw-Zeeland hadden verlaten waren we wel toe aan iets nieuws!

De laatste vlucht was uiteindelijk ook de engste; erg veel turbulentie en andere vervelende toestanden. Ik was zelf niet erg op mijn best, ik was namelijk snipverkouden, en het vliegtuig werkte dus ook niet helemaal mee.
We dachten samen nog: is dit het dan? Na een jaar reizen moeten we ergens eindigen in de Rocky Mountains?
We hebben het uiteindelijk overleefd, en mijn fascinatie voor vliegen is nog altijd gebleven.
En dit alles, terwijl ik me nooit optimaal op mijn gemak heb gevoeld in een vliegtuig...dat is het gekke van alles.

Vliegen zal voor mij nooit vanzelfversprekend worden, hoe vaak ik het ook zal doen.
Het is een zaak van vertrouwen hebben in de mensen en in het hele gevaarte.
En dan maar je gordel dichtdoen en gaan met die benaan!