Romantiek...

Alleen het woord is al geweldig! Romantiek! Je kan me wakker maken voor een heerlijke romantische film, een zak chips en een leuke bankgenoot.
Want dát is toch een van de belangrijkste dingen: met WIE kijk je een soortgelijke film? En laten we meteen voorop stellen dat ik niet alleen voor romantische films te porren ben hoor.
Thrillers, actie en avontuur staan ook hoog op mijn lijstje. Horror valt af, ik ben teveel een schijterd.
Horror komt te dichtbij. Mijn fantasie kan het niet aan en ik word dan ook écht bang en blíjf ook een tijdje bang. Waar veel mensen de dvd-recorder uitzetten na zo'n film en vrolijk iets anders gaan doen, zit ik nog uren na te beven.
Voorbeeld: The Descent had me behoorlijk te pakken. Het idee alleen al! Vastzitten in een grot met enge wezens en ook nog eens een vreselijk naar einde van een vriendschap tussen 2 vriendinnen.. bah.

Terug naar romantiek.
Ik kijk het liefst samen met mijn moeder of mijn zus. Of allebei. Punt.
Met mijn vriend wordt het al gauw tenenkrommend, want ik wéét wat hij ondertussen denkt en wat hij eigenlijk in de tussentijd wil doen, namelijk: iets anders.
Ook al lacht of grinnikt hij op de juiste momenten, ik geloof het niet. Maar kijken we een ander soort genre... okee, dan is het gezellig én ik heb iemand om tegenaan te leunen.
Maar over het algemeen gezien heeft vrouwelijk gezelschap mijn voorkeur bij romantische films.
Wij leven ons in, wij vóelen de pijn!
Bij de film The Notebook was ik dan ook in tranen, wat een overweldigende film, oftewel: wat een emo-ride. Vreugde, verdriet, romantiek en humor wisselden elkaar tactisch af.
En de twee hoofdrolspelers hadden 'chemistry'. Ook wel 'goed gecast' genoemd.
Want oh.. wat heb ik een hekel aan een film waarbij de twee (of meerdere) acteurs totaal GEEN chemistry hebben. Dus dat ze niet vlammen, niet van het doek afspetteren en je geen enkel moment gelooft dat ze ook maar IETS in elkaar zien.

The Notebook is daarin geslaagd, maar misschien had het ook te maken met het feit dat de twee niet-onaantrekkelijke acteurs ook in real-life iets met elkaar hadden.
Echte liefde zie je meteen, en kun je niet verbergen. Dat is dan wel weer duidelijk.
Een voorbeeld van slechte casting: de film Hope Springs die ik gisteren toevallig helemaal heb uitgezeten. Wat een dramaaaaaaaaaaa....
De twee acteurs (Colin Firth en Heather Graham) waren al vanaf het begin een bijelkaar geraapt zooitje. Hij Engels en 100 jaar ouder, zij Amerikaans, blond, jong en vervelend. In de film moeten ze een koppel vormen die ondanks hun verschillende achtergronden elkaar vinden in de.. jawel... liefde.
Vergezocht, saai en voorspelbaar. En totaal geen vlammende toestanden.
Neem dan Romeo & Juliet (de versie met Leonardo DiCaprio en Claire Danes). Misschien staat deze film wel hoog op mijn lijstje vanwege de (toendertijd) heerlijke DiCaprio en mijn toenmalige crush op hem, maar deze film vlamde de pan uit! Natuurlijk hielp het Shakespeare-verhaal ook wel behoorlijk mee voor het nodige bloed, zweet en tranen-gehalte, maar goed.

Ach ja, zo heb ik wel meer op- en aanmerkingen over bepaalde films.
Ik denk altijd maar: zolang het maar in je eigen leven vlamt. En ik heb daarbij ook nog eens mijn juiste tegenspeler gevonden, en dat is het belangrijkste!

Come fly away....

Ik ben gek op vliegen, en ik heb dit prachtige avontuur alweer acht keer mogen beleven.

Dit was vanwege een wereldreis die ik samen met mijn vriend heb gemaakt, en voordat je weer voet op Nederlandse bodem zet, moet je dus minstens acht keer in een vliegtuig stappen. Tsja, zo groot is de wereld dan ook wel weer, ook al voelt dat soms anders.


De allereerste vlucht was richting Hong Kong, en het moment dat ik op Schiphol achter een hele rij Chinese schoolkinderen ging staan, begon het meteen te kriebelen.

Vliegen is en blijft iets onnatuurlijks.. het kán eigenlijk gewoon niet. Maar met alle technologie van vandaag de dag kunnen wij ons gewoon mee laten nemen in een ding op een stel wielen die ons even naar, om een voorbeeld te geven, Australië brengt.
De andere kant van de wereld! Ongelooflijk! Wel met een paar tussenstops en af en toe moet er wat kerosine in, maar goed....

De meest bijzondere vlucht was dus wel richting Hong Kong, want het was de eerste keer dat ik daadwerkelijk ín een vliegtuig zat. Het opstijgen was helemaal geweldig, maar dit euforische gevoel ebde een beetje weg toen we door een dikke laag mist vlogen, recht over Afghanistan en later ook nog eens over de besneeuwde bergtoppen van Tibet. Althans, dat zagen we op het schermpje boven ons, veel zagen we er niet van.
Later werd ik weer enthousiast, want toen we eenmaal over Indonesië vlogen was de mist opgetrokken en zag ik ver beneden me een aantal lichtjes, afkomstig van (waarschijnlijke) vuurtjes en andere cerimoniële toestanden. Mijn fantasie sloeg gelijk op hol; wie weet dansten daar wel ergens een paar Indo's, verre achterneven of nichten, helemaal in de ban van datgene wat ze vierden.
Geweldig!
Na een aantal onweersbuien waar mijn hart zeker sneller van ging kloppen, kwamen we dan eindelijk via een enorme omweg op de plek van bestemming; Sydney!

Ik was KLM en Air New Zealand op dat moment erg dankbaar, en de gedachte dat het voor de stewardessen en piloten zeer waarschijnlijk gewoon een routine-klus was, maakte het erg bizar.

Een van de laatste vluchten was richting Fiji, en deze was zeer aangenaam. Iedereen was in vakantiestemming en men droeg topjes, korte broeken en Hawaï-shirts. Helemaal goed!
Mijn vriend en ik kwamen dan wel aan in een tropische storm, maar het gevoel om in die heerlijke, kleffe en vochtige tropische lucht te stappen was het einde!! Zeker nadat we een koel en regenachtig Nieuw-Zeeland hadden verlaten waren we wel toe aan iets nieuws!

De laatste vlucht was uiteindelijk ook de engste; erg veel turbulentie en andere vervelende toestanden. Ik was zelf niet erg op mijn best, ik was namelijk snipverkouden, en het vliegtuig werkte dus ook niet helemaal mee.
We dachten samen nog: is dit het dan? Na een jaar reizen moeten we ergens eindigen in de Rocky Mountains?
We hebben het uiteindelijk overleefd, en mijn fascinatie voor vliegen is nog altijd gebleven.
En dit alles, terwijl ik me nooit optimaal op mijn gemak heb gevoeld in een vliegtuig...dat is het gekke van alles.

Vliegen zal voor mij nooit vanzelfversprekend worden, hoe vaak ik het ook zal doen.
Het is een zaak van vertrouwen hebben in de mensen en in het hele gevaarte.
En dan maar je gordel dichtdoen en gaan met die benaan!

Idols; making of a star or tv-show?

Gisteren naar Idols geweest.
Het was leuk hoor, alleen ik kwam erachter dat je wordt genept waar je bij staat.
De zaal is ten eerste 3x kleiner dan je in eerste instantie denkt, het publiek wordt opgetrommeld en met veel bombarie op de tribune gezet, maar als de show eenmaal is afgelopen willen ze je ook zo snel mogelijk weer weg hebben.
Het staat op tape, de mensen deden leuk mee... weer een avondje goeie tv gemaakt: KLAAR!
Die ene nieuwe cameraman was alleen nog wat traag, en die ene nieuwe geluids-assistente struikelde nog een paar keer over wat draden, maar dat was dan ook alles.
En ow ja, de geluidsinstallatie haperde af en toe nog wat, maar dat hoorde bijna niemand als het goed is.
En iemand als Danny de Munk treedt een paar uur van te voren op, omdat hij die avond van de opname een optreden heeft in Carré.
Tja, met een beetje goed knip- en plakwerk zie je er om 8 uur 's avonds helemaal niks van.

BN'ers als Wendy van Dijk en Martijn Krabbé zijn ook maar gewoon mensen, die hun 'dingetje' doen, in hun auto stappen na de show om thuis de poepluier van hun zoon of dochter te verschonen, ergens in hun iets-groter-dan-het-gemiddelde huis in de bossen van 't Gooi.

Maar het blijft vermakelijk om te zien hoe de jury-leden worden binnengehaald als sterren en hoe men het publiek probeert te vermaken tijdens de reclameblokken.
Want o wee als het saai wordt en wij ons gaan vervelen...
Toch zal Nederland altijd blijven achterlopen op Amerika op het gebied van showbusiness.
Wij proberen het wel en we worden ook steeds beter, maar er zit iets in die Amerikanen wat niet natuurlijk voorkomt bij de nuchtere Nederlander, hoe ambitieus die persoon nog is.
De gemiddelde Amerikaan is onbewust heel erg aanwezig, onbeschaamd en overdreven.
Maar daar zit wel hun kracht! Kijk alleen maar al naar Oprah Winfrey, of de Amerikaanse versie van Idols.
Oprah heeft iets onechts, en ik kan mezelf eerlijk gezegd niet voorstellen hoe zij na afloop van haar show terugkeerd naar haar paleis om de vaatwasser uit te pakken.
Een strijkende Wendy van Dijk en Martijn Krabbé met een stofzuiger in de hand zie ik daarnaast zo weer voor me.

Gelukkig maar.....