Romantiek...

Alleen het woord is al geweldig! Romantiek! Je kan me wakker maken voor een heerlijke romantische film, een zak chips en een leuke bankgenoot.
Want dát is toch een van de belangrijkste dingen: met WIE kijk je een soortgelijke film? En laten we meteen voorop stellen dat ik niet alleen voor romantische films te porren ben hoor.
Thrillers, actie en avontuur staan ook hoog op mijn lijstje. Horror valt af, ik ben teveel een schijterd.
Horror komt te dichtbij. Mijn fantasie kan het niet aan en ik word dan ook écht bang en blíjf ook een tijdje bang. Waar veel mensen de dvd-recorder uitzetten na zo'n film en vrolijk iets anders gaan doen, zit ik nog uren na te beven.
Voorbeeld: The Descent had me behoorlijk te pakken. Het idee alleen al! Vastzitten in een grot met enge wezens en ook nog eens een vreselijk naar einde van een vriendschap tussen 2 vriendinnen.. bah.

Terug naar romantiek.
Ik kijk het liefst samen met mijn moeder of mijn zus. Of allebei. Punt.
Met mijn vriend wordt het al gauw tenenkrommend, want ik wéét wat hij ondertussen denkt en wat hij eigenlijk in de tussentijd wil doen, namelijk: iets anders.
Ook al lacht of grinnikt hij op de juiste momenten, ik geloof het niet. Maar kijken we een ander soort genre... okee, dan is het gezellig én ik heb iemand om tegenaan te leunen.
Maar over het algemeen gezien heeft vrouwelijk gezelschap mijn voorkeur bij romantische films.
Wij leven ons in, wij vóelen de pijn!
Bij de film The Notebook was ik dan ook in tranen, wat een overweldigende film, oftewel: wat een emo-ride. Vreugde, verdriet, romantiek en humor wisselden elkaar tactisch af.
En de twee hoofdrolspelers hadden 'chemistry'. Ook wel 'goed gecast' genoemd.
Want oh.. wat heb ik een hekel aan een film waarbij de twee (of meerdere) acteurs totaal GEEN chemistry hebben. Dus dat ze niet vlammen, niet van het doek afspetteren en je geen enkel moment gelooft dat ze ook maar IETS in elkaar zien.

The Notebook is daarin geslaagd, maar misschien had het ook te maken met het feit dat de twee niet-onaantrekkelijke acteurs ook in real-life iets met elkaar hadden.
Echte liefde zie je meteen, en kun je niet verbergen. Dat is dan wel weer duidelijk.
Een voorbeeld van slechte casting: de film Hope Springs die ik gisteren toevallig helemaal heb uitgezeten. Wat een dramaaaaaaaaaaa....
De twee acteurs (Colin Firth en Heather Graham) waren al vanaf het begin een bijelkaar geraapt zooitje. Hij Engels en 100 jaar ouder, zij Amerikaans, blond, jong en vervelend. In de film moeten ze een koppel vormen die ondanks hun verschillende achtergronden elkaar vinden in de.. jawel... liefde.
Vergezocht, saai en voorspelbaar. En totaal geen vlammende toestanden.
Neem dan Romeo & Juliet (de versie met Leonardo DiCaprio en Claire Danes). Misschien staat deze film wel hoog op mijn lijstje vanwege de (toendertijd) heerlijke DiCaprio en mijn toenmalige crush op hem, maar deze film vlamde de pan uit! Natuurlijk hielp het Shakespeare-verhaal ook wel behoorlijk mee voor het nodige bloed, zweet en tranen-gehalte, maar goed.

Ach ja, zo heb ik wel meer op- en aanmerkingen over bepaalde films.
Ik denk altijd maar: zolang het maar in je eigen leven vlamt. En ik heb daarbij ook nog eens mijn juiste tegenspeler gevonden, en dat is het belangrijkste!