Idols; making of a star or tv-show?

Gisteren naar Idols geweest.
Het was leuk hoor, alleen ik kwam erachter dat je wordt genept waar je bij staat.
De zaal is ten eerste 3x kleiner dan je in eerste instantie denkt, het publiek wordt opgetrommeld en met veel bombarie op de tribune gezet, maar als de show eenmaal is afgelopen willen ze je ook zo snel mogelijk weer weg hebben.
Het staat op tape, de mensen deden leuk mee... weer een avondje goeie tv gemaakt: KLAAR!
Die ene nieuwe cameraman was alleen nog wat traag, en die ene nieuwe geluids-assistente struikelde nog een paar keer over wat draden, maar dat was dan ook alles.
En ow ja, de geluidsinstallatie haperde af en toe nog wat, maar dat hoorde bijna niemand als het goed is.
En iemand als Danny de Munk treedt een paar uur van te voren op, omdat hij die avond van de opname een optreden heeft in Carré.
Tja, met een beetje goed knip- en plakwerk zie je er om 8 uur 's avonds helemaal niks van.

BN'ers als Wendy van Dijk en Martijn Krabbé zijn ook maar gewoon mensen, die hun 'dingetje' doen, in hun auto stappen na de show om thuis de poepluier van hun zoon of dochter te verschonen, ergens in hun iets-groter-dan-het-gemiddelde huis in de bossen van 't Gooi.

Maar het blijft vermakelijk om te zien hoe de jury-leden worden binnengehaald als sterren en hoe men het publiek probeert te vermaken tijdens de reclameblokken.
Want o wee als het saai wordt en wij ons gaan vervelen...
Toch zal Nederland altijd blijven achterlopen op Amerika op het gebied van showbusiness.
Wij proberen het wel en we worden ook steeds beter, maar er zit iets in die Amerikanen wat niet natuurlijk voorkomt bij de nuchtere Nederlander, hoe ambitieus die persoon nog is.
De gemiddelde Amerikaan is onbewust heel erg aanwezig, onbeschaamd en overdreven.
Maar daar zit wel hun kracht! Kijk alleen maar al naar Oprah Winfrey, of de Amerikaanse versie van Idols.
Oprah heeft iets onechts, en ik kan mezelf eerlijk gezegd niet voorstellen hoe zij na afloop van haar show terugkeerd naar haar paleis om de vaatwasser uit te pakken.
Een strijkende Wendy van Dijk en Martijn Krabbé met een stofzuiger in de hand zie ik daarnaast zo weer voor me.

Gelukkig maar.....